om jou

Toen je vertelde dat je iets wou zeggen,
dacht ik aan het eind,
en werd bang.

Toen m'n hoofd m'n gedachten verzwelgen wou,
dacht ik aan toen,
en werd blij.

Toen 'k besefte dat alles voorbij was,
dacht ik niet na,
maar weende,
om jou

onbekend meisje

Deze 2 gedichten zijn in opdracht van een vriendin geschreven. Ik ken de persoon waarover het gaat zelf niet en heb aleen enkele gegevens doorgekregen.
Bij het 1ste gedicht kan je de rijmende zinnen uit elkaar halen om de rijmstrukstuur niet zo opvallend naar voor te laten komen.
dan krijg je deze zin-volgorde 135642 78. Als je de hiernaast vermelde zinsvolgorde gebruikt gaat de struktuur wel een beetje verloren.
normaal gezien is die: Negatief-positief-raadgeving (die wordt dan dooreen gehaald!)
met zin acht bedoel ik de groepsdruk waar schichterheid en onzelfzekerheid uit volgd

gedicht 1(verwijder de getallen eh ):
1)Je bent soms wat onzeker, je moet mij echt niet vrezen.
2)Soms ben je negatief, dat hoeft zo niet te wezen.
3)Je harpspel houdt het hart vol bloed,
4)zingen kan je ook wel goed.
5)Je bent echt een toffe meid,
6)vol van vro- en vriend'lijkheid.
7)Ten slotte wil ik dit nog zeggen:
8)"laat je niet een last opleggen!"

gedicht 2:

Laat je stembanden maar trillen,
spelend op een eng'lentuig.
Om alle onzekerheid te villen,
gedachten negatief en ruig.

Je bent vriend'lijk,
altijd vrolijk.
Tim heefd groot gelijk,
je bent een supermeid

avondmaal

Ik zag de beker rond me gaan
toen was hij plots bij.
Ik dacht niet na over wat hij zou kunnen bevatten,
en nam een slok.
Ik verwachte onbewust de smaak van druivensap in m'n mond.
M'n neus schrok toen ze de geur van wijn rook,
m'n lippen sloten zich,
de smaak hing al aan m'n lippen toen ik, bijna gedwongen door de vorige gebruikers,
het servetje nam en de rand waar m'n lippen hadden gezeten afkuiste.
ik gaf de beker door zoals al die anderen voor mij hadden gedaan.
heeft iemand iets gemerkt?

renaissance

Vaarwel tegen de eenzaamheid,
ze is verleden tijd.
Welkom voor het samen zijn,
vergeet verdriet en pijn.

Vaarwel tegen 't gemegt gevoel,
die wirwar en emotieboel.
Welkom voor 't perfecte 'wij',
't gevoel van jou en mij.

Vaarwel tegen de donk're macht,
die ons op aarde houdt.
Welkom voor de hand van goud,
die ons heeft saam'gebracht.

2 wegen

Twee wegen waren zichtbaar.
Twee wegen kruisten zich.
Twee wegen bleven kruisen,
maar zijn nog steeds ver weg.

Twee wegen willen kruisen,
zich binden al te graag.
Maar konden zich niet vinden.
De tijdsbalk loopt te traag.

De drijfveer van de ene,
is 's anders grootste wens.
Vlug, op korte bene,
zien wij daarginds een mens.

Lopend!
De wetloop van het leven,
door duizenden omgeven.

En wat dan?

Gist'ren was ik,
heden ben ik,
morgen zal ik niet meer zijn.
niet méér zijn als een vage schim,
omdat ik leefde zonder zin.

En wat dan?

Ik ben niet bang van wat ik ga beleven,
maar over hoeveel er van mij is achtergebleven.
In de harten, haat of verdriet?
Ze zien mij t'rug nimmer niet.

Ik heb het levend land verlaten,
om naar't groener gras te gaan,
en nu kijk ik t'rug naar die gelaten,
die daar huilend rond mij staan.

't Is te laat om t'rug te keren,
langs die mooie zilv'ren meren.
Het is tijd om door te gaan,
en niet langer te blijven staan.

Ook voor jullie is dat goed,
ga zo door en hou je goed!